De lancering van Umoja kan niemand ontgaan zijn, het album was al platina vóór de releasedatum. Umoja werd dan ook gepresenteerd als een meesterwerk. Bløf heeft tijdens zijn rondje om de wereld dertien liedjes opgenomen met lokale musici uit dertien verschillende landen, onder wie Christina Branco in Portugal, Carel Kraaijenhof in Argentinië, Adam Duritz in de VS en Femi Kuti (zoon van Fela Kuti) in Nigeria. De Zeeuwen zijn natuurlijk goede muzikanten, Paskal Jakobsens stem is heerlijk en in het verleden maakten ze prachtige nummers als Liefs Uit Londen, Harder Dan Ik Hebben Kan en Omarm. Maar staan er ook zulke pareltjes op Umoja? Ik vind van niet. Echte kippenvelmomenten blijven uit. Peter Slager lijkt met zijn teksten de vrije hand te hebben gekregen en deze zijn vaker compleet onbegrijpelijk dan poëtisch.

Gelukkig trekken Paskal en de vele gastmuzikanten zich hier niks van aan. Umoja is dan ook geen slecht album. Alle Dertien Best Wel Oké zou een passende titel zijn, hoewel ik geen idee heb wat dat in het Swahili is. Umoja betekent in die taal zoiets als saamhorigheid en dat hebben de jongens wel bereikt met alle uiteenlopende gasten. De invloeden zijn subtiel en voeren nergens de boventoon. Hoewel de sitars, strijkers en didgeridoos dus nergens irritant worden, rijst de vraag of het enorme budget dat is uitgetrokken voor het reizen naar al die uithoeken wel nodig was. De exotische tintjes maken de liedjes namelijk niet echt beter. Het leverde echter wel prachtige plaatjes op en die zijn in clipvorm bijgevoegd op de gratis DVD. Qua vorm en idee dus een ‘Once in a lifetime meesterwerk, maar qua muziek een nieuw Bløf-album dat niet zo goed is als de vorige.